Sang Nananging Jagad

Ing tlatah sak kiwa tengene Mrapi saben dina tansah diguyur udan kang njalari anane banjir lahar seko material Mrapi minangka turahan muntahan nalikane gunung kuwi njebluk tengah taun kepungkur. Panen pasir kanggone kanca2 penambang pasir kang saben ndinane bisa panen 80-100 ewu. Emane ora akeh wong seko ndesaku kang melu panen mau, mergo pancene papan penambangan mau rada adoh.Kejaba kuwi nmasyarakat ing kampungku rata2 penggaweane dadi tani.

Banyu udan kang wis turah2 ndadekake para kadang tani sengkut menyang sawah lan mangsa angkler langsung kawiwitan. Rabeda wong tani liyane, Bapak yo wis lekas ceblok tanduran pari ning sawah ngarep desa. Saiki mung gari ngupakara lan sithik ngrabuk tanduran mau. Yen tak bayangke, wong tani ing negara iki sak hohah jumlahe kok nganti ana crita kekurangan pangan ki yo jeneng mokal, ora ketemu nalar. Kejaba nandur pari, tanin ing desaku uga pada sengkut nandur werna2 sayuran,  kayata lombok, tomat, kacang lanjaran, pare, lobis lan liyane.

Kejaba tanduran sawah lan tegalan, ing ndesaku uga akeh tanduran salak, jenis pondoh lan lumut. Tegalanku dhewe sing rada  cengkar saiki wis ditanduri salak kabeh, ana mbok menawa 1500 wit. Rabeda yen aku bali mesti tak legake andrawina ning kebon, Jebul saiki wis wiwit mangsa kembang lan sedela meneh bakale panen raya. Dina mbaka dina mung tak entekke wektu ngopeni tanduran salak mau, seko maprasi godhonge, matuni lan ngaleni. Sanajan awak kesel, pegel lan lungrah kabeh, mergo wis suwe ora kulina nggota, ning saajak ati bungah ndeleng tanduran ijo royo-royo. Yen wis ngono njur lali ro Njakarta, terus dadi mikir "ngopo adoh2 ngglidik ning Njakarta?" yen sejatine ketentreman kuwi dumunung ing ngendi papan ngendi panggonan.

Mula sejatine, aku ngrasaki urip sakwutuhing urip ki yo yen ning ndesa. Tansah ayom, ayem, tentrem lan kerta raharjo......Muga wae sakwijining dina aku bisa bali kanggo saklawase.